Laatste nieuws:
spiegel-van-de-ziel, deel twee

Spiegel van de ziel, een nieuw vervolgverhaal van Lieve Wiesda

Spiegel van de ziel, een nieuw vervolgverhaal

In één van de antiekzaken in de stad stond al jaren een enorme antieke spiegel. Hij was prachtig, zonder meer maar niet iedereen heeft ruimte voor zoiets groots. Je moest hem op de grond zetten en tegen de muur laten leunen. Door de jaren heen was het hout wat doffer geworden er waren wat weerplekken in het glas gekomen. Eerst was hij het pronkstuk van de zaak, maar de eigenaar had de moed allang opgegeven: hier kwam hij niet meer vanaf.

Lisa was net in de stad komen wonen. Ze werkte er al jaren en had genoeg gekregen van het woon-werkverkeer. Ze zocht en vond een leuk en bijzonder groot appartement dichtbij het centrum. Lisa was altijd gek geweest op klassieke meubelen, maar vond dat je daar de ruimte voor moest hebben. Die had ze nu. Haar woning werd precies dat waar ze altijd van had gedroomd. Het enige wat ontbrak was een mooie spiegel.

“Niet zo’n ovaal ding met een vergulde lijst, heel mooi hoor, maar niet wat ik zoek. Ik wil een grote, zo eentje die je neerzet en die je kamer nog twee keer zo groot maakt.“ zei ze tegen haar vriendin. “Kijk dan in die krantjes, weet je veel, misschien wordt er wel één aangeboden.”
“Dat denk ik niet, ik vraag me zelfs of of zoiets wel bestaat, wat ik wil, maarlaten we maar eens gaan ‘stadten’. Ik ken wat dat betreft deze plaats nog niet, maken we er meteen een gezellige dag van.”
Uren hadden ze rondgesjouwd, allerlei dingen gekocht en overal gesnuffeld. “Volgens mij zijn mijn voeten drie keer zo groot, kunnen we niet ergens gaan zitten en wat drinken?” klaagde Irene, Lisa’s vriendin. Goed, daar verderop zit iets, laten we daar naartoe gaan.” Ze installeerden zich aan een tafeltje voor het raam, stapelden de tassen bij elkaar en bekeken de berg met ontzag. “Nooit gedacht dat hier zulke leuke winkels zouden zijn. Ik werk hier natuurlijk al heel lang, maar kom nooit in de stad.”
“Ik moet toegeven dat het mij ook heel erg meevalt. Het zit ook allemaal lekker dicht bij elkaar in de buurt, je hoeft niet van die enorme einden te lopen, zoals in andere steden.”
“Moet je kijken, schuin aan de overkant, nee daarzo, is een antiekzaak. Wil ik dadelijk even kijken.” “Kijk jij maar, dan blijf ik even zitten. Ik ben gewoon op!” Na de koffie kwam Lisa kreunend overeind. “Vanavond een voetenbad, met een Chinese afhaalmaaltijd. Ik doe niets meer.” Ze liep de deur uit, stak over en deed de deur van de antiekzaak open. Het was er eentje met stijl: alles mooi opgesteld, rachtige vitrines, mooie kleden op de plavuizen. Alles schreeuwde: DUUR! Lisa wilde alweer weggaan, maar ze was net te laat. Een meneer kwam naar voren en vroeg of ze iets speciaals zocht. Ja, een spiegel. Een hele grote.” De man geloofde zijn oren niet. “Ik heb er wel één, maar die is wel erg groot.” “Mag ik die eens zien?” Ze liepen de winkel door en achterin, tegen de zijmuur stond de spiegel. Precies wat ze zocht, alleen zou hij wel niet te betalen zijn. Tja, jammer dat het hout zo dof is, en die weerplekken daar in de hoek maken hem er niet mooier op.’”Dat doffe werkt u weg met zo’n spuitbus, dat weer, ja daar valt weinig aan te doen.”
“Wat moet hij kosten? De hersenen van de man werkten koortsachtig: als hij te hoog ging nam zij hem niet en dat ding was zo lomp om te verplaatsen… Hij noemde een prijs. Lisa dacht dat ze hem verkeerd verstond. “Sorry?” “Vindt u dat te duur?”
“Verkocht!!! Bezorgt u hem thuis? Ik betaal er graag voor.”

Huppelend kwam ze weer bij haar vriendin. “Kheberéén.Kheberéén.” Haar vriendin verstond niets van wat ze zei. “Waar heb je het over? Wat heb je? Mens, doe normaal. Ik versta niets van wat je zegt.”
Lisa pakte haar vriendin bij de armen: “Een spiegel, zo’n grote. En goedkóóp, dat wil je niet geloven. Morgen wordt hij bezorgd.”

De volgende dag kwam de spiegel. Lisa had er niet van geslapen; stel je voor dat hij bij het transport kapot ging, stel je voor dit, stel je voor dat… En nu stond hij daar. Ondanks stof en dofheid had hij nu al het effect dat ze had beoogd, hij besloeg een groot gedeelte van de muur. Met vier man hadden ze hem binnen moeten brengen. “Weet u zeker dat hij hier moet staan? Want als hij eenmaal staat kunt u hem niet meer verplaatsen. Of er moet vier man aanwezig zijn.” Voorzichtig poetste ze de lijst. Wat kon een mens toch gelukkig zijn.

Ondanks herhaaldelijk poetsen met de diverse middelen voor hout, haalde Lisa het doffe toch niet helemaal weg. Ze besloot terug te gaan naar de zaak waar de spiegel vandaan kwam. De man herkende haar meteen. “Goedemiddag, bevalt de spiegel?” “Geweldig. Alleen ik heb niet het juiste spul voor de lijst. Kunt u me iets aanraden?” Hij gaf haar een pot met antiekwas: “Dit is beter dan dat spuitbussenspul. Dat is leuk voor wekelijks onderhoud, maar wilt u hem een goede beurt geven, gebruik dan dit. U krijgt hem van me.” Thuisgekomen besloot ze meteen aan het werk te gaan; het was een enorme lijst, dus daar was ze wel even zoet mee. Ze pakte een oude handdoek, die ze speciaal hiervoor had bewaard en ging aan de slag. Ze begon rechtsboven en inderdaad, je zag meteen het verschil. Ze poetste en poetste, het zweet stond op haar rug en voorhoofd. Halverwege de lijst, ze stond nu weer op de grond, in plaats van op het krukje, keek ze tijdens het poetsen in de spiegel. En keek in een wildvreemd gezicht. Lisa verstarde, liet de doek vallen. Ze bukte automatisch om hem op te pakken en keek weer met grote schrikogen in de spiegel. Alleen haar eigen verschrikte gezicht keek haar aan.
Ze deed een paar stappen achteruit, het spiegelbeeld bleef vertrouwd, niets aparts te zien. Lisa draaide zich om en liep naar de keuken om thee te zetten. Dat ding werkte wel op haar fantasie. Vaak had ze gefantaseerd in wat voor huizen de spiegel had gestaan, wat hij had gezien. Intrigerend vond ze het. Maar wat net gebeurd was vond ze griezelig. Ze kon zich niet voorstellen dat ze het zich had verbeeld.
Ze ging de kamer weer in en zag niets anders aan de spiegel, behalve dan dat het gedeelte dat ze had behandeld weer mooi glom.

Een paar dagen later zat ze aan haar eettafel de krant te lezen. Ze keek op en keek schuins de spiegel in. Ze zag een andere kamer dan de hare: een planken vloer, en met ouderwetse, mooie meubels. Lisa bleef kijken, als gehypnotiseerd. Ze stond op en liep langzaam naar de spiegel toe, naarmate ze dichterbij kwam zag ze ook meer van de kamer. Hij was ruim, met een donkere eettafel en stoelen langs de muur. Een groot bankstel met een hoog tafeltje ernaast, daarop een koperen pot met varen. Lisa moest met haar ogen knipperen en meteen was het beeld weg. Peinzend ging ze weer zitten. Ze had het zich dus inderdaad niet verbeeld; ze had vorige keer echt iemand gezien. Vreemd genoeg vond ze het nu niet griezelig. Vorige keer was ze geschrokken, maar er ging niets naars van uit. Het was niet angstaanjagend. Eigenlijk vond ze het jammer dat het beeld nu weg was. Ze ging voor de spiegel staan, raakte het oppervlak aan, maar daar viel niets aan te voelen. De beelden kwamen vaker en liepen synchroon aan de normale dagtijden. Was het bij Lisa overdag, dan was het ook zo op de spiegel. Was het avond, dan waren in de kamer in spiegel ook de gordijnen dicht. Maar de vrouw met het donkere haar zag ze niet meer.

Op een dag besloot Lisa de lijst weer een behandeling te geven. Ze stond dicht bij de spiegel, keek naar de onderkant van de spiegen en zag voeten die niet de hare waren. Haar blik ging omhoog, tot ze in het gezicht keek van de vrouw die ze die eerste keer had gezien. Ze had donker haar, dat sluik om haar gezicht viel. Een gevoelige mond en mooie bruine ogen. Ze droeg een eenvoudig jurkje met bescheiden decolleté. De vrouw in de spiegel frunnikte aan haar haar, ze leek zenuwachtig. Lisa durfde amper adem te halen, moest toch met haar ogen knipperen, maar deze keer bleef het beeld. De deur rechts van de vrouw ging open. Een jonge man kwam binnen. Hij lachte en liep naar de vrouw toe. Die liep stralend op hem af. Ze pakten elkaars handen en bleven elkaar diep in de ogen kijken. De man legde toen zijn handen om haar gezicht, zei iets en samen gingen ze op de bank zitten. De man haalde een doosje uit zijn zak, ging op een knie zitten en zei iets. De vrouw begon nog meer te stralen en de man schoof een ring aan haar vinger. Hij ging weer naast haar zitten en kuste haar vol overgave.

Lisa knipperde weer, maar nu was het beeld weg. Ze zuchtte heel diep. Zo vaak had ze zich afgevraagd waar de spiegel getuige van was geweest en nu was er nu een tipje van de sluier opgelicht. Steeds vaker zag ze de jonge mensen; pratend, kussend, lachend, maar vooral: gelukkig. De mooie zomerochtend kwam, dat Lisa voor de spiegel haar haar stond te kammen en ze de vrouw zag in bruidstoilet. Een mooie witte jurk, met handschoenen tot over de ellebogen. Het haar doorvlochten met witte bloemen. Haar grote ogen stonden ernstig. De man kwam binnen, kuste haar voorzichtig terwijl hij haar een boeket overhandigde, daarna leidde hij haar weg. Lisa stond daar met tranen in haar ogen. Dat was echt ontroerend geweest. Maar steeds meer begon de vraag zich aan haar op te dringen: waarom kreeg zij alles te zien? Was er een reden voor? Ze haalde haar schouders op. Het was in ieder geval spannend, ze sprak er verder met niemand over, ze zouden haar toch niet geloven en haar voor gek verklaren.

De tijd ging verder. De meubels in de spiegel werd vervangen voor lichtere, elegantere. De vrouw kreeg een buikje en was duidelijk zwanger. Maar toch… ze zag er niet zo gelukkig meer uit. Moe, kringen onder haar ogen en bleek. Lisa vroeg zich af of ze een moeilijke zwangerschap had. Het antwoord kwam sneller dan ze dacht.

Een vrouw in een andere wereld en het gaat kennelijk niet goed met haar. Wat is er aan de hand? Lees het morgen in deel twee van ons vervolgverhaal

Facebook2
Facebook
Twitter
Visit Us