Roadtrip door Andalusië: Alleen maar genieten van zalige momenten

Ik vertrek naar Riogordo, Granada en Antequera en neem mee: zomerkledij, goed humeur, een handige GPS en een doosje Belgische pralines voor de mensen die ons de komende dagen ‘thuis’ gaan noemen. Drie nachten logeren we in Hacienda Riogordo, en na nog geen uur ter plaatse weet ik het al: dit is zo’n plek waar je spontaan zachter begint te praten, omdat je de rust niet wil wakker maken. Riogordo is een wit dorpje in het binnenland van Málaga, omringd door de typische pueblos blancos. Je kent dat gevoel van ‘wat een schoon dorpje’ misschien van Lissewege, maar dan met palmbomen, olijfgaarden en een zon die precies nooit naar huis moet.

Ruim twee jaar geleden namen Harmke, Menno, Natalie en Rudolf Hacienda Riogordo onder hun vleugels. Harmke en Menno wonen er permanent, Natalie en Rudolf volgen later. Geen groot hotelgedoe, geen stijf gedoe, wel een warm welkom, een drankje dat gevaarlijk vlot binnen gaat, en dat soort gastvrijheid waarbij je na vijf minuten denkt: ‘Amai, hier gaan we het lastig hebben om ooit nog gewoon normaal terug te keren naar ons eigen leven.’

Andalusië is het soort streek dat zelfs ‘in het tussenseizoen’ nog klinkt als een bedreiging voor je winterjas. Het klimaat is zacht, het licht is gul, en iedere maand heeft hier zijn eigen sfeer. Wie kust en cultuur wil combineren, zit goed: langs de Costa del Sol en de Costa de la Luz vind je lange, goudkleurige stranden. Die laatste kust dankt haar naam aan het felle zonlicht dat meer dan 3000 uur per jaar weerkaatst op oceaan en wit zand. En wie het liever wat stiller houdt, kan richting Playa de Bolonia, een afgelegen strand waar je vooral je gedachten hoort en af en toe een meeuw die zich even niet kan inhouden.

Maar eerlijk is eerlijk: het binnenland is minstens zo verslavend. Dorpen als Ronda en Nerja lijken gebouwd om je camera te doen overuren draaien, met knusse straatjes, doorkijkjes, tegeltjesgevels en een mix van culturen die je overal terugziet. De toon is gezet. We gaan ons niet vervelen, en om het vervellen tegen te gaan hebben we uit voorzorg factor 30 mee. Dat is hier geen overdreven voorzorg, dat is gewoon basisuitrusting, net als water en een beetje zelfbeheersing bij tapas.

Olijven die beklijven

Onze haciënda ligt midden de olijfgaarden, op wandelafstand van het dorp Riogordo. De huurwagen kan veilig op het domein staan, en dat geeft meteen het juiste vakantiegevoel: je hoeft niet te puzzelen, te stressen of te ‘zoeken waar je nu weer staat’. In het dorp zijn supermarktjes waar je alles vindt, van verse producten tot Spaanse klassiekers. Het gemak van dichtbij maakt dat je vanzelf trager gaat leven, en trager leven is hier een talent dat je gratis krijgt bij de check-in.

Direct vanuit de B&B starten wandelroutes in alle soorten en afstanden. Een korte wandeling voor de ‘ik wil wel, maar ik wil ook nog aperitieven’, of een uitdagende tocht voor de ‘ik ga dat hier eens bewijzen’-types. En dan is er de haciënda zelf. Na de hartelijke kennismaking nemen Harmke en Menno ons mee naar de kamers, en dan volgt het moment waarop je merkt dat je ineens een luxeprobleem hebt: kiezen. De ene kamer ligt aan het zwembad, met gratis handdoeken en parasols. De andere kijkt uit over de Montes de Málaga en doet je spontaan stilvallen. En wie voor het appartement gaat, krijgt er ook nog een eigen keuken bij. Overal vind je plekjes om te mijmeren, te lezen, te niksen of gewoon te staren naar dat soort uitzicht dat thuis nooit op je menu staat.

www.hacienda-riogordo.com

Welkom in de Middeleeuwen, met een café helado in de hand

Als je op citytrip-jacht gaat, doe je dat best met een goed gevulde maag. En welnu: het ontbijt in Hacienda Riogordo is er eentje dat het predicaat ‘vorstelijk’ verdient. Verse eitjes, koffie, fruitsap, knapperig brood en een buffet aan keuzes, hartig en zoet, vaak uit eigen tuin en veelal huisgemaakt. Je vertrekt hier niet ‘met een klein hongerke’, je vertrekt met de rustige zekerheid dat je lichaam minstens tot de middag weer een degelijke partner is.

Het kwik leunt al tegen de 20 graden wanneer we de oprit afdraaien richting Granada, een goeie 100 kilometer verder. Sneller dan gedacht roeren we in een verfrissende café helado op een romantisch pleintje. En dan gebeurt het: ik koop een rode abanico. Veel te duur, uiteraard. Maar als je eenmaal in Granada staat, met dat licht, die pleinen en die sfeer, dan denk je plots: ‘Ach ja, geld is ook maar een concept.’

We slenteren naar de Plaza de las Pasiegas, waar de kathedraal van Granada je met open mond achterlaat. Granada voelt als een stad die meerdere verhalen tegelijk vertelt. Je ziet de mix van Joodse, Moorse en Katholieke invloeden, wandelt door de historische wijk Albaicín, en overal duikt er weer een detail op waar je even voor moet stoppen. Het Alhambra wacht natuurlijk ook, als een kroon boven de stad. Tip van de dag: plan, reserveer en doe alsof je een minister bent die een afspraak probeert te krijgen. Anders sta je te kijken naar de poort, in plaats van binnen te kijken naar het wonder.

En dan, tegen de avond, is het tapas-tijd. Granada is tapasland. Je schuift aan, bestelt iets fris, en plots verschijnt er eten. Nog eten. Nog eten. Op een bepaald moment vraag je je af of je per ongeluk een abonnement hebt genomen. Street art kleurt de straten, flamenco trilt in de avond, en rond 23 uur kruipen we opnieuw in ons bed in Riogordo. De wereld is weer waard geleefd te worden, en morgen doen we er nog een schepje bovenop.

Grafsteen van 180 ton, en ik denk aan bomma

Dag drie brengt ons naar Antequera, ongeveer veertig minuten rijden van Riogordo. Het was een tip van Harmke en Menno, die de regio intussen door en door kennen. Antequera voelt als een stad die tegelijk elegant en nuchter is: geschiedenis in de stenen, maar wel met een levendig hart waar je graag even neerploft op een terras. We parkeren de Seat, of wat had je gedacht, midden in het centrum en beginnen te dwalen.

Je vindt er kerken waar je nekspieren spontaan van gaan protesteren, straatjes met dat typische Andalusische ritme, en dan is er ook nog de natuur rondom. El Torcal de Antequera is zo’n plek waar je eerst ‘amai’ zegt, en daarna nog eens, maar dan zachter. Kalkrotsen in bizarre vormen, een landschap dat je rechtstreeks naar een westernfilm katapulteert, en wandelpaden die je doen vergeten dat je ooit een bureaujob hebt uitgevonden.

En dan zijn er de dolmens. Drie megalithische graven uit een ver verleden, duizenden jaren oud, en nog altijd zo indrukwekkend dat je automatisch zachter gaat praten. Vooral de Menga Dolmen is een kanjer, met een deksteen die naar schatting 180 ton weegt. Ik kijk naar die steen, en ik denk aan het kruisje van honderd gram op het graf van mijn bomma zaliger. Schaalgevoel is ook maar relatief, zeker als de prehistorie op je schouder tikt.

Hoera, sangria. Olé, Córdoba

Ik ben niet het type persoon dat om half zeven ’s ochtends fluitend uit bed springt. Maar voor Córdoba verlaat ik mijn warm nest met opvallend weinig protest. Córdoba stond al van bij het begin op onze to do-lijst, en terecht. Hier vloeien drie culturen door elkaar, niet als een theoretisch lesje, maar als iets dat je letterlijk ziet en voelt.

We staan vol bewondering aan de Mezquita, een architectonisch wonder waar je hoofd even niet bij kan. De sfeer is er apart. Het is een rust die je niet gewend bent als gejaagde Europeaan. Na het bezoek dwalen we door de straatjes van La Judería, de Joodse wijk, waar elke bocht een nieuw fotomoment is en elke schaduwplek voelt als een cadeautje. Tegen de avond haasten we ons naar Plaza de las Tendillas. Fonteinen, lichtjes, geroezemoes, tapas op tafel en een joekel van een verfrissende sangria binnen handbereik.

’s Avonds wordt er niet langer per glas besteld, maar per fles. Dat is geen overdrijving, dat is een soort Andalusische logica die je snel leert begrijpen. Andalusiërs: ja, ik heb ze graag. Ze doen alsof tijd elastisch is, en eerlijk, misschien is dat ook gewoon zo.

Overpeinzing in de blauwe vogel

In het vliegtuig heb ik bijna drie uurtjes om vier dagen te bundelen. Ik heb in Riogordo kennisgemaakt met een Nederlands gezelschap dat elke gast een onvergetelijk verblijf bezorgt. Nooit opdringerig, altijd behulpzaam, met kennis, tips en een soort rustige vriendelijkheid die je meteen ontspant. We ontdekten plekken waarvan ik soms dacht dat ze alleen bestonden in reportages van National Geographic. En hoe meer je rondrijdt, hoe logischer het wordt dat Andalusië ‘het echte Spanje’ genoemd wordt. De wortels van de cultuur liggen hier open en bloot, in de eenvoud, in de warmte, in de pleinen en de straatjes, in de muziek die je ’s avonds in de verte hoort.

Vaak voelde het alsof ik even bevoorrecht mocht rondlopen in een decor waar eeuwen geschiedenis nog altijd meedoen. En ja, ik speel vanaf morgen alleen nog flamenco-muziek. Tenminste, tot iemand thuis vraagt of het ook eens iets ‘rustiger’ mag.

Win een arrangement met z’n tweetjes voor twee nachten incl. ontbijt in Hacienda Riogordo

Wat moet je daarvoor doen? Heel simpel eigenlijk.

1. Wie zijn sinds ruim twee jaar gastheer en gastvrouw in Hacienda Riogordo?
2. Wat is de naam van de beroemde kalkrotsen in Antequera?
3. Bezorg ons vier namen van de kamers bij Hacienda Riogordo.
4. Wat is de naam van de Joodse wijk in Córdoba?
5. Wat is de naam van het wereldberoemde paleis in Granada?

Mail de vijf antwoorden, mét je volledig adres, uiterlijk woensdagavond 4 maart 2026 naar tips4tripsreisreportages@gmail.com met als titel ‘Flamenco & Riogordo’.

Opgelet: één antwoord per gezin. Lezers die antwoorden insturen vanuit meerdere mailadressen worden door de zoekrobot uitgefilterd, en dat maakt al jouw inzendingen ongeldig.

MdW

De winnaars van de vorige Pairi Daiza-wedstrijd

Winnen een verblijf in Hotel Utopia vlakbij Pairi Daiza: Heidi Neyens uit 3990 Peer en Peter Peeters uit 2980 Zoersel.

Winnen een duo-ticket voor een dag Pairi Daiza: Frederiek Vandewiele uit 8400 Zandvoorde, David & Stefanie en kinderen uit 9961 Boekhoute, Francis D’haene uit 9700 Oudenaarde, Familie De Baets uit Merendree en Miette Cuppens uit 3570 Alken.

Alle winnaars krijgen begin volgende week hun vouchers opgestuurd!