Noordernieuws.be Nieuwsmagazine van de Noorderkempen
Patrick Verboven uit Kapellen ging door een zware periode in zijn leven en nadat hij op medisch pensioen werd gesteld, ging het steeds slechter. Hij had er veel moeite mee dat hij werd ‘afgedankt’, wat zorgde voor een negatieve spiraal, tot een slecht bericht hem wakker schudde.
Buitensporten
“Vroeger speelde ik tafeltennis op redelijk niveau, maar wilde liever een buitensport doen”, vertelt Patrick. “De keus viel op fietsen, dat deed ik graag, is goed voor de conditie en het is buiten. Het zit bij Belgen in de genen, net als bij de Nederlanders, maar hier is het competitiever. Ik ben lang ziek geweest, 2 1/2 jaar, en werd op medisch pensioen gesteld. Daar had ik veel moeite mee. Mijn conditie ging erg achteruit en ik kon geen tien meter meer stappen en mijn fysiek ging van kwaad tot erger.”
Een duw in de rug
“Toen kwam het moment dat mijn zus vertelde dat ze voor de derde keer borstkanker had. Dat was de klik: als zij er niet meer is, moet ik er zijn voor onze moeder. Vanaf dat moment was het gevoel er dat er iets moest gebeuren. Je hebt altijd een eerste opstap nodig, dat eerste duwtje in de rug en je moet het zelf doen. Ik had in die periode moeite met afspraken maken, maar vond een arts hier in Kapellen, dokter Frans Janssens, waar ik meteen een klik mee had.”
Naar de cardioloog
“Ik wilde geen pillen, maar omdat ik geen kilometer meer kon stappen zonder achttien keer te stoppen, stuurde hij me naar een cardioloog. Na onderzoek bleek dat de hartkransslagader meer dan 90% dicht zat door de cholesterol, een erfelijke aandoening. Er werd een stent gezet en daarna kon ik weer van alles en na vier maanden was ik weer bijna de oude. Ik ben vrijwel meteen weer gaan fietsen en dat was heerlijk, een openbaring. Ik beleefde alles alsof het nieuw was en heb een wielerclub opgericht. Het fietsen in een groep en daarna op een terrasje gaan zitten om iets samen te drinken, daar kan ik intens van genieten.”
Foto’s van vroeger
“De pedicure van WZC De Welvaart, waar mijn moeder woont, Brigitte Van Endert, is ook sportmasseuse. Mijn lichaam moest herstellen na lange fietstochten en ik vroeg haar of ze me daarbij kon begeleiden en ook mijn voeten behandelen, want ze is tevens pedicure. Elke dag kom ik zes uur bij mijn moeder, verdeeld over de dag, om mijn moeder te helpen, samen te eten en vooral samen te praten en dingen te doen. Mijn moeder heeft ook dementie, daarom heb ik een wand in haar kamer helemaal volgehangen met foto’s van vroeger, van familie en vrienden, zodat ze zich thuis voelt.”
Dementiecafé
“Gert D’Hooge is referentiepersoon dementie bij WZC De Welvaart en hij vroeg mee een keer mee te gaan naar het dementiecafé. Omdat ik meer over dementie wilde weten heb ik dat gedaan en het boeide me meteen. Er waren professionele sprekers in het tweede deel, in het eerste deel de niet-professionele sprekers, zoals mantelzorgers. Bijvoorbeeld een echtpaar waarvan de ene partner dementie heeft en de andere partner zorgt mee voor hem/haar in het WZC. Zij doen hun verhaal over de ervaringen, ook met elkaar. Zo’n café is vier keer per jaar en dat aantal wordt waarschijnlijk uitgebreid.”
Mont Ventoux
“Het idee kwam in me op, om de Mont Ventoux op te fietsen. Mijn keus viel op deze berg, vanwege de lengte van de col. Er zijn drie zijdes, de eerste, Bédoin, is de steilste, de tweede is Malaucène en de derde, de minst steile, de Sault, ook wel de ‘watjeskant’ genoemd is het langst: 26 kilometer. De anderen zijn 21 kilometer en elke col is afzien. Eerst stijg je niet zo snel, vier of vijf procent, maar dan komt het bos, tien kilometer en gemiddeld tien procent stijgen. Daarna komt het maanlandschap, omdat het boven de bomengrens is. Elke wielerliefhebber kent dat. De drie cols, hoe zwaar dan ook, wil ik op één dag rijden.”
Gevaren op de Mont Ventoux
“Elk jaar sterven er gemiddeld 21 mensen op de Mont Ventoux, de helft bij het naar boven fietsen, de anderen rijden zich dood bij de afdaling. Ik ben me bewust van de gevaren en calculeer die in, ik ben me meer dan vroeger bewust van de gevaren. De Mount Ventoux was de eerste col die ik ooit beklom. Ik wil het weer doen, maar met een breder perspectief, om meer aandacht te creëren voor de vreselijke ziekte dementie. In november is het al vaak slecht weer, je fietst door weer en wind en ik zal alleen zijn met mijn pijn, hoop en verdriet. Pijn van de inspanning, hoop de top te halen en verdriet om mijn moeder die dagen alleen te laten. Ik draag dit op aan alle mensen met dementie en aan de mantelzorgers en familieleden.”
Samen de berg op
“Ik zal geen volgers hebben, geen andere fietsers, alleen mijn fiets en ik. Ondanks dat ik alleen ben, gaan we ‘samen de berg op’. Want ook mensen met dementie moeten dagelijks alleen een berg op. Brigitte vond dat zo’n mooi idee, dat zij een deel van de kosten draagt. Ze heeft een wielertruitje ontworpen en mijn broek is van Noorderlicht.
Mensen kunnen de tocht mede sponsoren, elke eurocent gaat naar Noorderlicht. Met dat geld kunnen ze nog betere ondersteuning geven aan mantelzorgers en familie van hun dierbaren met dementie. Morgen vertrek ik en vrijdag zal ik alle drie de cols op één dag rijden, 175 kilometer in totaal.”
Alle bedragen groot en klein zijn meer dan welkom op rekeningnummer BE40 0682 4993 3863 van Praatcafé Dementie Noorderlicht met vermelding van: Gift Mont Ventoux.
Je kunt de tochten van Patrick volgen via PolarSteps.
Foto’s: Noordernieuws.be, Patrick Verboven
NN
