Noordernieuws.be Nieuwsmagazine van de Noorderkempen
Renilda Vergouwen (88) werd geboren aan Over d’Aa, nummer 85, nu 113. Haar vader was zelfstandig meubelmaker, ze had twee broers en drie zussen. Alleen haar jonge zus leeft nog en woont in Borgerhout. Haar moeder verzorgde het gezin en werkte in de winkel, waar rond Sinterklaas ook veel speelgoed werd verkocht, vooral kleurboeken en -potloden.
Kleuterleidster
“Ik ging vijf jaar naar de lagere school in Horendonk”, vertelt Renilda. “Daarna vijf jaar op internaat bij de zusters in Berlaar, waar ik drie jaar voor kleuterleidster heb geleerd. Op mijn zeventiende kwam ik van school en was toen nog nooit in het centrum van Essen geweest. Er was geen werk als kleuterleidster en ben daarom bij Unitrans gaan werken aan de grens, waar ik de boekhouding deed. Daarna vier jaar bij Chef Delcroix in Nieuwmoer, dat in melkproducten deed.”
Ongeluk met de motor
“Een collega, die bij Unitrans in Wuustwezel werkte, Pieter Nelen, kreeg een ongeluk toen hij op de motor door de sneeuw naar zijn werk in Wuustwezel reed en onder een bus terecht kwam. Toen ik dat hoorde had ik met hem te doen en heb hem alle dagen in het ziekenhuis opgebeld. Na een week heb ik hem daar opgezocht, hij had toen al vijf jaar verkering met een meisje uit Wouw.”
Twee dochters
“Na zijn opname kwam hij bij ons op bezoek. Met het meisje uit Wouw was het uit en wij kregen bijna meteen verkering. In 1960 zijn we getrouwd en in 1961 en 1967 zijn onze dochters geboren. Mijn man was bij de paters op internaat geweest, waar ze een pater van hem wilde maken, maar dat lukte niet. Hij heeft diverse banen gehad en zijn laatste job was in het gemeentehuis, burgemeester Suykerbuyk heeft hem toen tot onderdirecteur benoemd en op zijn 62ste is Pieter met pensioen gegaan.”
Zomerklas
“Toen ik onze dochter Marleen opgaf bij de kleuterschool in de Beliestraat, vroegen de zusters daar of ik bereid was om zomerklas te doen op Hoek. Dat wilde ik wel en heb dat drie jaar gedaan. Daarna is die klas blijven bestaan en ben ik er tot mijn 55ste gebleven. Ik heb er de 3-, 4- en 5-jarigen in de klas gehad. We gingen graag op vakantie en in 1959, we waren toen nog niet getrouwd, zijn we in Lourdes geweest en na ons huwelijk nog een paar keer. Later gingen we naar Oostenrijk, Italië, Zwitserland en Duitsland, altijd met de auto. We kochten onze eerste auto toen we vier jaar getrouwd waren.”
Verhuizing naar de Hofstraat
“Na zijn pensioen gingen we veel fietsen. Onze boodschappen deden we bij de Colruyt in Kalmthout en mijn man ging graag naar het shoppingcentrum in Wijnegem. Na ons huwelijk zijn we in de Stationsstraat gaan wonen, vlakbij Hensen Begrafenissen. In 1961 zijn we gaan bouwen in de Hofstraat, nummer 12, en zijn daar blijven wonen.”
Afscheid van mijn man
“Vijf jaar geleden is mijn man op 15 januari overleden, hij was toen 89. Hij had de tafel nog afgeruimd en ging naar boen naar de badkamer om zich te verzorgen, toen wist hij ineens niks meer. Omdat hij zolang weg bleef, ben ik naar boven gegaan en heb Martine, onze jongste dochter, gebeld, die meteen de 100 belde. Ze hebben hem naar de Klina gebracht, waar hij 17 januari ’s morgens vroeg is overleden. Dat was tijdens de laatste periode van corona. Met een schort en een mondmasker mochten we bij hem blijven tot hij overleden was.”
Fantastische dochters
“Onze jongste dochter, Martine, woont op de Wildert, haar man heeft me daar naar toe gebracht en ik ben er drie maanden gebleven. Ik heb geweldige kinderen, die goed voor me zorgen. Marleen, mijn oudste dochter, woont in Zwevegem en komt alle weken op bezoek. Als Martine met vakantie is, komt ze twee keer per week, fantastische dochters!”
Verhuizing naar Sint-Michaël
“Op een gegeven moment moest ik naar de spoed en ben daarna tijdelijk naar een WZC in Hoboken gegaan. Martine heeft toen geregeld dat ik naar WZC Sint-Michaël kwam, dat was op 21 oktober vorig jaar. Ik kende hier al mensen, een zus van mijn man woont hier ook en zijn moeder heeft hier tot haar 97ste gewoond. Ik hoefde niet te wennen, het was meteen goed. Ik puzzel graag en doe graag mee met activiteiten die hier geregeld worden.”
Essen vroeger en nu
“Essen is veranderd, de kleine winkeltjes zijn weg en het is behoorlijk duur geworden. Buren kennen elkaar niet of amper en het verkeer is enorm toegenomen.”
NN
