De grote mistbank rond de Essense verkiezingen

Essen, ruim een jaar na de gemeenteraadsverkiezingen.

De nieuwe coalitie is geïnstalleerd, de stoelen zijn verdeeld en de politieke machine draait weer. Vooruit is de opvallende stijger, CD&V werd na decennia van macht naar de oppositie geduwd en de N-VA kroonde zich, dankzij één zetel winst, tot grootste partij. Maar onder die nette bestuurlijke façade broeit nog steeds een affaire die niemand lijkt te willen aanraken: de lastercampagne die één week voor de verkiezingen tot ontploffing werd gebracht. Een crisis die het debat overheerste, de media domineerde en sociale media overspoelde. Een crisis waarvan de schokgolf de verkiezingsuitslag merkbaar heeft beïnvloed. En een crisis die — opvallend genoeg — vooral één partij strategisch voordeel opleverde. Vandaag is het stil. Te stil. En dat maakt de stilte zélf verdacht.

Het schandaal dat nooit is opgelost

Op het cruciale moment — vlak voor de stembusgang — werden Geert en Robin plots slachtoffer van een vermeende persoonlijke aanvallencampagne. Brieven, honderden tot duizenden, zouden in de gemeente verspreid zijn. En nog voor iemand vragen kon stellen, gingen er stemmen op die onze partij — of anderen — in de richting duwden. Bewijs was er niet, maar de insinuatie was genoeg. De timing was perfect. En de electorale schade? Die was echt.

Een dossier dat kraakt langs alle kanten

1. De spookcijfers van de brieven
Eerst zouden het er 1.000 zijn. Toen 2.000. Een verdubbeling zonder onderbouwing. Maar als er werkelijk 1 op de 5 of 1 op de 10 Essenaren zo’n brief had ontvangen, dan zou de halve gemeente ermee geconfronteerd zijn. Toch vond niemand die wij spraken ook maar één ontvanger. Waar zijn al die brieven dan?

2. Wie kent de aantallen?
De enige die exact weet hoeveel er verstuurd zijn, is degene die ze — als ze bestaan — verstuurd heeft. Dat is geen beschuldiging, dat is simpelweg logica.

3. De beloofde transparantie die nooit kwam
Het werd destijds duidelijk beloofd: wanneer zou blijken dat wij géén betrokkenheid hadden, zou dat openlijk bevestigd worden. Inmiddels is er officieus bevestigd dat wij niet als verdachten worden gezien. Maar de beloofde publieke rechtzetting? Die bleef uit. Waarom verbreek je een belofte tot openheid als je niets te verbergen hebt?

4. Het patroon van klachten en drama
En dan opnieuw: op een persoonlijke blog duikt weer een klacht op. De derde al. We herinneren ons allemaal nog de eerdere klacht over gele verf op een stoep, die achteraf door dezelfde persoon werd toegegeven zelf te hebben aangebracht. Dat is geen klein detail. Dat is een precedent. Een patroon van het creëren van incidenten die politiek rendement opleveren.

De vraag die Essen steeds luider stelt

Met zoveel inconsistenties, met zóveel stilte op cruciale punten en met zóveel onopgeloste vragen, komt steeds vaker dezelfde vraag naar boven, van cafés tot keukentafels: was deze crisis geen natuurlijke gebeurtenis, maar een geconstrueerde? Een electorale ‘inside job’, bedoeld om de balans te kantelen op het meest strategische moment? We kunnen het niet bewijzen, omdat er nooit transparantie kwam. We kunnen het niet uitsluiten, omdat alle puzzelstukken dezelfde richting uitwijzen. Wat wel vaststaat: de waarheid had eenvoudig en transparant kunnen worden gecommuniceerd, maar dat is nooit gebeurd.

Een schandaal wordt pas echt een schandaal als het verzwegen blijft

Essen verdient politieke zuiverheid. Essen verdient antwoorden. Essen verdient een politiek debat zonder manipulatie, mythes of mistgordijnen. Maar zolang alle betrokkenen zwijgen, zolang de beloofde rechtzetting achterwege blijft, zolang niemand uitlegt waar de brieven zijn of waarom de officiële versie nooit is rechtgezet, blijft één conclusie overeind: het echte probleem is niet de lastercampagne zelf. Het echte probleem is dat niemand wil dat we weten wat er werkelijk is gebeurd.

Marc Scheepers
Fraktievoorzitter Vlaams Belang Essen

Reactie burgemeester Vandekeybus

Feiten boven geruchten
Het parket heeft het onderzoek naar de lastercampagne stopgezet.
✅ Geen verdachten, geen vervolgingen, geen bewijs van iemands’ betrokkenheid.
Als burgemeester heb ik volledig respect voor de scheiding der machten. Het is niet aan ons om gerechtelijke beslissingen te politiseren. Dus ook ik zal nooit het juiste antwoord krijgen.